كلمه روزنامه در زبان فارسی ریشه ای قدیمی دارد. در بسیاری از كتابهای قرون اولیه اسلامی، این كلمه با معرب آن به صورت «روزنامجه» دیده می شود. از جمله ذكر گردیده كه صاحب بن عباد، كاتب و وزیر مشهور آل بویه روزنامه ای داشته و وقایع روزانه را در آن ثبت می كرده است. بنابر این روزنامه در گذشته های دور به معنی دفتر یادداشت و گزارش های روزانه به كار می رفته است. اما روزنامه به معنی معمول و رایج كنونی، همان كاغذ اخبار (Newspaper) انگلیسی است.

 

نخستین روزنامه فارسی، كاغذ اخبار بود كه توسط میرزا صالح شیرازی (یكی از دانشجویان اعزامی به فرنگستان) و در عهد محمدشاه به سال ۱۲۵۳ تا ۱۸۳۷ هجری قمری و به طور ماهیانه منتشر می شد. دومین روزنامه «وقایع اتفاقیه» بود كه به دستور امیركبیر و از سال ۱۲۶۷ منتشر شد. در این روزنامه علاوه بر اخبار دولت و دربار، از اوضاع سیاسی و اجتماعی اروپا و آمریكا نیز مطالبی نوشته می شد. این نشریه بعدها به نام روزنامه «دولت علیه ایران» تغییر نام داد.

روزنامه های دیگری نیز همچون «روزنامه علمیه دولت علیه ایران»، «روزنامه ایران»، «روزنامه رسمی ایران»، «شرف»، «شرافت»، «تربیت»، «مریخ»، «اطلاع» و ... در تهران و در عهد ناصری و مظفری منتشر می شدند....

 
 
 
image hover
تاریخ روزنامه نگاری در ایران - جلد دوم
Owl Image

مجموعه 2 جلدی

تاریخ روزنامه نگاری در ایران عنوان کتابی است از اسماعیل جسیم که در 1303 صفحه و توسط انتشارات علمی در سال 1391 به چاپ رسیده است. موضوع اصلی این کتاب روزنامه نگاری است. از اسماعیل جسیم، کتاب زن و خانواده در مسیر تاریخ(علمی) نیز در بازار کتاب موجود می‎باشد.

شما می‌توانید این کتاب را از این وب سایت و در ایران تهیه کنید.